داستان تخیلی او (2)

او (2)

چند صد متر آن طرف تر روبروی بیمارستان ساسان نیمکتی هست میان درختان اقاقیا و افرا و ارس و بوته های رز در همان گذر گاه بلوار کشاورز برای اجرای مرحله ای دیگر از بزم و سورچرانی انفرادی . چه دلچسب است فرو بردن دود حاصل از سوختن کاغذ و تنباکو . دودی که چون لحافی گرم به روی تنی بی پناه و یخزده و چون مرحمی شفا بخش بر زخمی عمیق بر مخاط حلق و حنجره ای بغظ آلود افشانه آرامش کند. پاکت سیگار و فندک بیک را از میان هرج و مرج قالب در کیف خود جدا می کنم و سیگار را آهسته به میان دو لب خود می برم و و طعم گس تنباکو را با طعم سیر و ادویه و سس و نسکافه اضافه می کنم.

با فشار تکمه فندک که تصویر مینیاتوری دخترک باربی بروی آن نقش بسته و دیدن شعله کوچک آتش دلم کمی گرم می شود . مقاربت و نزدیکی آن شعله کوچک و نوک سیگار که با نوک دماغ گوشتی من در یک راستا است مولدی مبارک را به درون غم دار و درد آلودم هدیه می دهد دودی, هوایی , ابری, مه ای گردنده در گلو . یاد آور تمامی گذشته ام . بوی تند سیگار . بوی تند سیگار پدرم که همیشه بخشی جدا نشدنی از پدرم و پیکان مدل 51 او بود همان پیکانی که در مسیر جاده جمکران – قم جهت ادای نذر شفا یافتن دختر کوچک و توپول پدر و مادرم در هم شکسته شد و تبدیل به تابوت پدرم شد . سیگار یاد آور تمامی از دست رفته هایم است .اولین پوک را به سیگاری زدم که لب عباس آن را به کام گرفته بود .عباس برای من تبلور مطلق قدرت و زیبایی یکجا بود سیگار را دوست داشتم چون عباس دوست داشت . موتور سیکلت هندا 125 را دوست داشتم چون عباس عاشق آن بود . شب های جمعه در پارک جمشیدیه دو و سه پوک حشیش را دوست داشتم چون عباس آن را دوست داشت .دنیا با تمام زیبایی هایش , روز و شب همه و همه برایم عباس بود . بوی عفونت لثه و دندانهایش برایم شمیم عشق بود . ودر نها یت بهای تمامی این دلبستگی ها معادل یک جارو برقی ,یک آبمیوه گیری , یک یخچال دو درب بود که من از روی جهیزیه ام برداشتم و فروختم و به او دادم و او رفت .

خانم ما اینجا بیشتر از این که همکار باشیم دوست هستیم , فامیل هستیم , اصلا ما یک خانواده ایم . من از شما می خواهم اینجا احساس غریبی و غربت نکنید اینجا را خانه خود تان بدانید و راحت باشید . از همه نظر راحت باشید . از امروز که در این شرکت مشغول کارمی شوید تصور نکنید اینجا محل کار است با تمام وجود در نظر داشته باشید اینجا منزل خودتان است و من مدیر و رئیس و صاحب شرکت و کارفرمای شما نیستم بلکه عضوی از خانواده شما هستم . من امید وارم در کنار هم روزهای خوش و پر باری داشته باشیم

شرکتی بود بر فراز برجی مدون و بلند در شمال میدان ونک با زمینه فعالیت مشارکت در ساخت ( تولیدی- صنعتی ) مضاربه مشاوره در امور؛ اخذ انواع وام اخذ تسهلات ریالی - ارزی ارائه طرحهای توجیهی , شرکت مهندسی سرمایه گذاری.مدیر و مالک اصلی شرکت مردی بود با ته ریشی آراسته و آنکارد کرده با رعایت کامل" الحق نسا " در روی گونه و زیر گلو و لکه ای متراکم و تیره و برجسته میان دو ابرو . برجی که ما بر فراز آن بودیم چهار سو و بال داشت و واحد ما در بال شمال غربی بود و میز من دیدگاهی مشرف به شمال و غرب تهران داشت . بعد از گذشت چند ماه رابطه من و جناب مدیر از فامیلی و خانوادگی گذشت و بنا به توافق دو طرفه در حد بالا تنه ادامه پیدا کرد . روزهای پی در پی من بعد از وقت اداری و بستن درب ورودی و قطع خطوط تلفن در حالی که مدیریت محترم بدنبال گمشده کودکیش و گره کور "عقده ادیب" خود در میان بدن فربه و چاق من مانند گربه ای گرسنه بدنبال دنبه و چربی می گشت چشم به دور نمای پنجره کنار میز کارم داشتم و خزیدن خورشید را در پشت برج میلاد می دیدم و در سرخی غروب "عقده الکترا " خویش را جستجو می کردم تا پایان سفر خورشید و گرگ میش شدن آسمان وخالی کردن قوری و خاموش کردن سماورآبدارخانه شرکت و نوشیدن آخرین چایی یک روز پر کار . با گسترش رابطه و تقاضای بیشتر جناب مدیر من حاضر نشدم برای یک موقعیت شغلی قیمتی بیشتر از این پرداخت کنم و این عدم پرداخت باعث اخراج همراه با توهین و تحکم من شد.

ادامه دارد

برچسب‌ها:

تاريخ : پنج‌شنبه 20 آبان 1395 | 23:10 | نویسنده : yaddashtkon |

.: Weblog Themes By SlideTheme :.

یادداشت کن لذت ببر

زمین شناسی